Women are perfect. The rest is bullshit.

από την στήλη "απόψεις" του Ντάνη Φώτου - περιοδικό ΜΟΤΟ 10/2007

Πριν πολλά χρόνια ο Sydney Pollack γύρισε μια ταινία, την “Αβάνα”. “Habana” στα ισπανικά (το “h” δεν προφέρεται σχεδόν καθόλου), ίσα μια ανάσα μια ανεπαίσθητη πνοή, το “b” ίσα που φρενάρει και βροντά λίγο η γλώσσα, τα υπόλοιπα είναι κουβάνικο son, ατελείωτα daiquiris κι ένας ανεπανάληπτος Hemingway που πήγε προ-ώρας καλιά του. Cuba χριστιανοί, “ού(β)α” προφέρεται στα σωστά, καθόλου το κάπα (που είσαι μωρό μου;) και ελάχιστα το βήτα, έτσι λίγο στο en passant και στο no passaran, τέλος το μάθημα ορθοφωνίας και ξένων γλωσσών.

Το cast δυνατό και όχι γιατί έπαιζε Ο ΑΝΤΡΑΣ του Χόλυγουντ, πριν τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και μετά τον Ρόμπερτ Μίτσαμ. (Συγνώμη κυρίες μου, έχουν και οι άντρες τα είδωλά τους και δεν είναι αυτοί Μπραντ Πιτ και Λεονάρντο Ντι Κάπριο.) Ένας Ρόμπερτ Ρέντφορντ ωριμότατος και προ-πλαστικών, γήινος βασανισμένος ταλαίπωρος, σαλταρισμένος ταλαντευόμενος και πάντα καλοντυμένος. (Κι ένας Ραούλ Τζούλια εξαίρετος, καθόλου b-actor, άσχετα αν το σύγχρονο Τίμιο Ξύλο – το Χόλυγουντ βρεεε- με άλλους κάνει τα παχυλά συμβόλαια και άλλοι κάνουνε Τέχνη.)

Κι εδώ μπαίνει Η Γυναίκα, άντρες οπλίτες και ναύτες πυροβολητές αποκαλυφθείτε καθώς Λένα Ολίν το όνομα του μελαχρινού εκ Σουηδίας θαύματος τούτου. Μια γυναίκα ψηλή λεπτή όχι όμορφη, μια γυναίκα στεγνή μα μυώδης, με εκφραστικότατο πρόσωπο (κι αν έχω δει κουκλάρες με βλέμμα “αγροκτήματα Αρόζα”) και κάτι μάτια πράσινα, καταπράσινα, η χλωροφύλλη σκουριά μοιάζει μπροστά τους. Ένα δεμάτι νεύρα και κόκκαλα, μια κίνηση κάπου δειλή κάπου γενναία, μια γυναίκα επαναστατημένη στα πάθη της και υποταγμένη στα λάθη της, έτσι δεν πρέπει να είναι οι γυναίκες; (Όχι.)





Δεν θα ασχοληθώ με το σενάριο της ταινίας: η επανάσταση του Κάστρο, η πτώση του Μπατίστα, η τύχη των φραγκοδιψών Αμερικανών, των προσκολλημένων τυχοδιωκτών, η βασανισμένη μοίρα του πόπολου. Μια κοινωνία σε αναταραχή, μια επαναστατική αλλαγή πολιτεύματος, αίμα και αγώνας, πουστιές και ηρωισμοί, συμφέροντα και συμβιβασμοί, πες μας και κάτι καινούργιο κυρία Ιστορία. Από καταβολής Κυψέλης (This is mi barrio, man) αυτά κάνει και ξανακάνει ο άνθρωπος, δεν βαρέθηκε ο μαλάκας; (Όχι.) Ένας Άλαν Άρκιν καταπληκτικός ως στωικός διευθυντής καζίνο, ένας διαλυμένος περίγυρος να ανακατώνει την σκηνή, νέοι μουσάτοι κομμουνιστές που σαλτάρουν στο πάλκο το γκουβέρνο και το ταμείο ν’ αρπάξουνε, τα είδαμε και τα αυτών έργα. Καταπίεση και αστυνομικό καθεστώς, ο Κάστρο στο απυροβόλητο (κυριολεκτικά) κι οι δεκαεξάχρονες κουβάνες στα ναρκωτικά, στην πορνεία.





Στην ωραιότερη σκηνή της ταινίας ο ερωτοχτυπημένος Ρόμπερτ Ρέντφορντ επισκέπτεται τον δάσκαλό του της τράπουλας, έναν γεράκο που ζει σε οίκο ευγηρίας και την βγάζει με κυρίες κάποιας ηλικίας. Του τηγανίζει τα μυαλά ο ερωτύλος ζεν πρεμιέ με την παλιοκατάσταση, τον έρωτα, την αιωνίως άπιαστη καλή μπάζα, εκείνος όμως του κόβει το μυξόκλαμα ξερά, λέγοντάς του: “Women are perfect. The rest is bullshit”. “Γιατί όταν γυρνάς σπίτι σου απ’ έξω, απ’ την επανάσταση η την σκλαβιά, απ’ την ληστεία ή την δουλειά, απ’ το εργοστάσιο ή την τεμπελιά ξαπλώνεις δίπλα της κι εκεί ανοίγεται, ξετυλίγεται κι απογειώνεται όλος ο κόσμος. Εκεί αρχίζεις αληθινά να αναπνέεις να ζεις, στα χέρια της μέσα και στα πόδια της ανάμεσα ξεκινάς να υπάρχεις, από δω παίρνεις δυνάμεις, κουράγιο, τον κόσμο να κατακτήσεις. Κι όπου κι αν πας, εκεί πάντα θα θες να καταλήγεις”, εγώ έτσι λέω.

Μόνον οι γυναίκες υπάρχουνε κι όλα τα υπόλοιπα είναι αντρικές μαλακίες, εφευρέσεις αυτών ακριβώς των αντρών που μισούν τις γυναίκες. Δεν τις μπορούν γιατί τις φοβούνται. Γιατί γυνή εστί σκότος κι υποταγή, ένας υγρός και γλυκός καταβαθμός, ερέβους απατηλή σάρκα, όρυγμα πορνικό με αναμονή και ελπίδα ζωής μέσα στην μήτρα. Ενώ ανήρ εστί φως και δύναμις εκτυφλωτική, όρος πνευματικόν και ύψη αιώνων, αγών αντιλήψεως και μαραθώνας δημιουργίας, καταστροφής αραί όσον και προσευχαί –μμμκ καλά, πιες λίγο ξύδι για να συνέλθεις. (Εδώ οι άντρες, από καταβολής Κυψέλης πάντα, έχουνε πετσοκόψει την υφήλιο καμιά δεκαριά φορές για τους πιο ηλίθιους λόγους και θέλετε να ψηφίσω εγώ πέος και ανδρισμό, γενναιότητα και μαγκιά, πνεύμα και περηφάνια;)

Επανέρχομαι. Και την προσυπογράφω αυτή την φράση που όλο σας κοπανώ και για τελευταία φορά θα την πω: “Women are perfect. The rest is bullshit”. Προσέξτε όμως. Δεν λέει ο σοφός παππούς “women are κουκλάρες”, ή κουφάλες, ή πουτάνες, ή έξυπνες, ή απαραίτητες. Ο παππούς λέει “τέλειες” κι αυτές αυτό είναι. (Όσο και αν δεν το ξέρουν.) Με την βουδική μάλιστα έννοια, άσχετο αν στην Κούβα υπάρχουνε βουδιστές, όσοι μουτζαχεντίν στον Λευκό Οίκο. Γιατί αυτό είναι η γυναίκα: στο παν τέλεια και στα πάντα τέλεια, τελεία. Η ξανθιά είναι τέλεια κουκλίτσα, η βυζού είναι τέλεια πορνοστάρ, η επιχειρηματίας είναι τέλειος μάνατζερ, η πρωθυπουργός είναι τέλεια κίλερ και η καλόγρια είναι τέλεια θεός. Ενώ ο άντρας; Ο ξανθός είναι τέλειο τούβλο, ο σωματαράς είναι τελειωμένος αναβολικάς, ο επιχειρηματίας είναι τελείως νεόπλουτος, ο πρωθυπουργός είναι τελείως yes-man, ο μοναχός κάπως σώζει το μαγαζί, αν κι αυτά που μαθαίνω από Άγιον Όρος – μεριά μ’ έχουν αποκαρδιώσει.

Να το μαζεύω, έχω και μοτοσυκλέτα για τεστ. Αυτόν που καταλαβαίνει και αγαπά τις γυναίκες – οι γυναίκες τον φοβούνται και τρέμουνε, να “τόνε στείλουνε” θέλουν. Καθότι γνωρίζουν τα γατιά, ότι όσον αφορά το φύλο τους, πρόκειται για το τέλειο τρύπιο, το απέραντο άδειο, το απόλυτο κενό. Κι έτσι και τσεκάρουνε ότι κάποιος το γνωρίζει αυτό – άσε δε αν κάποιος αυτό ακριβώς αγαπά, αυτόν στην στιγμή στο φτερό διαγράφουνε απ’ αυτόν αιφνίδια και παράλογη αναχώρηση παίρνουν. Δεν πειράζει λέω εγώ. Και ως άλλος lone but not lonesome cowboy επαναλαμβάνω ότι “women are perfect», “the rest” είναι οι μαλακίες που οι άνθρωποι, άντρες – γυναίκες, τοιχοκολλούν και σ’ αυτές πάνω κολλάνε. Και τις πιστεύουνε. Και μ’ αυτές δυστυχώς συνεχίζουν. Εκτός από λίγους προσήλυτους, τους πιστούς, σιωπηλούς και που έχουνε ακουμπήσει την πηγή, στην πηγή, κι από κει ξεδιψάνε.