«Τι γλέντι! Τι σφαγή!»

In: books


ΘΑΛΑΜΟΣ Γ
Ήρθε ένα απόγευμα ντυμένη ισχνά, στολισμένη με τα στίγματα μιας σαρκοφάγας νοσταλγίας.
«Μ' ομορφαίνει ο πόνος;» με ρώτησε ή εγώ της απάντη­σα «Σ' ομορφαίνει ο πόνος» χωρίς να θυμάμαι αν με είχε ρωτήσει κάτι τέτοιο.
Ευέξαπτα γουρουνίσια πνεύματα στράγγιζαν ανάμεσα μας μια απόσταση αποθαρρυντική, ένα τόσο δα χάος που ήταν αδύνατο να καλυφθεί με μια πολύπλοκη χειρονομία, ένα υπεράνθρωπο salto mortale, έφτανε μόνο ένα φιλί να ξορκιστεί μια τέτοια στοιχειωμένη αμηχανία.
Δεν της το 'δωσα κι αυτή το δέχτηκε. Γέμισε ο χώρος σιχαμερούς πλασιέδες τραγουδιών.
Με φρεσκοτσαλακωμένα κοστούμια και χαμόγελα προσποι­ητής λαγνείας μού πρότειναν τις φτηνές άπληστες μελω­δίες τους, απλώνοντας μπροστά μου τη βδελυρή πραμά­τεια τους, σιγοσφύριζαν σαν εκπαιδευτές σκουληκιών: «Αυτό είναι ό,τι πρέπει για τον πόνο και αυτό για τη χαρά, αυτό, κοιτάξτε αυτό και φανταστείτε να το ακούτε στο κρεβάτι, χμμ... Καταλαβαίνετε τι εννοούμε βέβαια».
Προσευχήθηκα στον Κάιν και στον Μάνσον.
Προσευχή­θηκα στον Τζακ και στον Δράκο του Σέιχ Σου.
Τα δόντια μου γένηκαν κοφτερά στιλέτα και από τα νύχια μου ξε­φύτρωσαν βελόνες πυρωμένες.
Χύμηξα αλέθοντας ό,τι ζωντανό κινιόταν γύρω μου κι ύστερα γαληνεμένος ξά­πλωσα στο κέντρο του αναπάντεχου μικρού μου καθαρτή­ριου παραμερίζοντας σάρκες ζεστές, σπλάχνα και ξινι­σμένες μελωδίες, μουρμουρίζοντας μέσα σε χαύνωση λυ­τρωτική:
«Τι γλέντι! Τι σφαγή!»

Γιάννης Αγγελάκας – Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε ? (1999)